My Chemical Romance – The Black Parade Tour ή αλλιώς πώς ένα live μπορεί να σε μεταφέρει πίσω στην εφηβεία σου
Αυτό το καλοκαίρι, μια βόλτα στη Φλωρεντία δεν ήταν απλώς ένας ακόμη open-air μουσειακός περίπατος ανάμεσα στους αναγεννησιακούς θησαυρούς και τα επιβλητικά κτίρια της πόλης. Ήταν και μια απρόσμενη επιστροφή στα σκαλάκια του Συντάγματος, στα Μακ της Κηφισιάς και σε όλα εκείνα τα πρώιμα 00s, όταν οι μαυροφορεμένοι έφηβοι ανακάλυπταν τον κόσμο μέσα από το MySpace, το Hi5 και ατελείωτες ώρες στο MSN.
Ήταν η εποχή που η μουσική δεν ήταν απλώς κάτι που άκουγες. Ήταν ο τρόπος που συστηνόσουν στους άλλους. Οι στίχοι που διάλεγες για το status σου ήταν σχεδόν πιο σημαντικοί από όσα έλεγες στην πραγματική ζωή. Μέσα από αυτούς εκφράζαμε την αγωνία μας για το μέλλον, τις πρώτες μεγάλες απογοητεύσεις, τις υπαρξιακές ανησυχίες και, για τους πιο hopeless romantics, τις πρώτες διαδικτυακές ερωτικές εξομολογήσεις.
Όλα αυτά είναι απαραίτητα για να καταλάβει κανείς τι πραγματικά συνέβη στις 15 Ιουλίου στο Visarno Arena, aka τον ιππόδρομο της Φλωρεντίας, όπου οι My Chemical Romance έφεραν το The Black Parade στην Ιταλία. Γιατί αυτό που παρακολουθήσαμε δεν ήταν απλώς μια συναυλία. Ήταν μια συλλογική επιστροφή σε μια εποχή που για πολλούς από εμάς διαμόρφωσε όχι μόνο το μουσικό μας γούστο, αλλά και τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.
Το σκηνικό, βέβαια, δεν προμήνυε τίποτα από όσα θα ακολουθούσαν. Σαράντα βαθμοί, ένας ανελέητος ιταλικός ήλιος και μια ζέστη που δεν άφηνε πολλά περιθώρια στα προσεγμένα, layered outfits των fans να αναδειχθούν. Κι όμως, χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως millennials, αλλά προς έκπληξή μου και αρκετοί νεότεροι, περίμεναν υπομονετικά. Άλλοι με ξεθωριασμένα tour t-shirts, άλλοι με μαύρο eyeliner που είχε ήδη αρχίσει να λιώνει από τη ζέστη και όλοι με εκείνη την περίεργη αίσθηση ότι σε λίγη ώρα θα ξανασυναντούσαν ένα κομμάτι του εαυτού τους.
Η μπάντα ανεβαίνει στη σκηνή και από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται ξεκάθαρο ότι αυτό δεν θα είναι ένα ακόμα anniversary tour. Το πρώτο μέρος της συναυλίας είναι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στο The Black Parade, αλλά όχι όπως το θυμόμαστε. Οι My Chemical Romance έχτισαν γύρω του έναν ολόκληρο κόσμο, το Draag, ένα δυστοπικό καθεστώς που δίνει τον τόνο σε όλη την παράσταση.
Για περίπου μία ώρα, αυτό που βλέπουμε μοιάζει περισσότερο με θεατρικό έργο παρά με συναυλία. Live όπερα έντυνε αρκετά από τα τραγούδια, ηθοποιοί μπαινόβγαιναν συνεχώς στη σκηνή, τα visuals άλλαζαν σχεδόν σε κάθε κομμάτι και ο Gerard Way έμοιαζε περισσότερο με πρωταγωνιστή παράστασης παρά με frontman.
Όπως μας είχαν ήδη προϊδεάσει τα αμέτρητα βίντεο της περιοδείας στο TikTok, όταν ακούστηκε η πρώτη νότα του Welcome to the Black Parade, το Visarno Arena μετατράπηκε σε μια τεράστια χορωδία. Δεν υπήρχε σχεδόν κανείς που να μην τραγουδούσε κάθε λέξη. Για λίγα λεπτά, η ηλικία, η καταγωγή, το φύλο και όσα μεσολάβησαν από το 2006 μέχρι σήμερα εξαφανίστηκαν. Υπήρχαν μόνο χιλιάδες άνθρωποι που θυμήθηκαν ακριβώς πώς ένιωθαν όταν άκουσαν αυτό το τραγούδι για πρώτη φορά.
Προσωπική αγαπημένη στιγμή ήταν το Mama. Ένα από τα πιο θεατρικά κομμάτια του δίσκου βρήκε ίσως την ιδανική του θέση σε αυτή την παραγωγή. Η live όπερα, ο Gerard Way και η εμφάνιση ενός φλεγόμενου ανθρώπου πάνω στη σκηνή συνέθεσαν ίσως την πιο δυνατή εικόνα ολόκληρης της βραδιάς.
Αφού ακούσαμε και το hidden track του δίσκου, το Blood, ακολούθησε μία παύση που μάλλον όλοι χρειαζόμασταν. Λίγο για να συνειδητοποιήσουμε τι είχαμε μόλις παρακολουθήσει και λίγο για να ετοιμαστούμε για όσα θα ακολουθούσαν. Για μένα, ήταν και η ιδανική στιγμή για να πάρω μία ακόμη μπύρα.
Το δεύτερο μέρος του live άφησε πίσω του το σύμπαν του Draag και έμοιαζε περισσότερο με μια «κλασική» συναυλία των MCR. Με τραγούδια από ολόκληρη τη δισκογραφία τους, από το Na Na Na (Na Na Na Na Na Na Na Na Na) και το Helena μέχρι το The Ghost of You και το Romance, η μπάντα έδειχνε πιο δεμένη από ποτέ, ενώ το κοινό συνέχιζε να τραγουδά σχεδόν κάθε στίχο.
Και κάπου προς το τέλος, λίγο πριν ο Frank Iero καλέσει στη σκηνή τον γιο του για να ερμηνεύσουν μαζί το απόλυτο teenage anthem, I'm Not Okay (I Promise), μια ξαφνική βροχή, που κράτησε μόλις λίγα λεπτά, έσκασε με τέτοιο timing που έμοιαζε με paid actor.
Στον δρόμο της επιστροφής, με τα πόδια μου και τη μέση μου να διαμαρτύρονται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θα διαμαρτύρονταν στα 15 μου, σκεφτόμουν πως αυτό που μόλις είχα ζήσει μοιάζει με μία από εκείνες τις εμπειρίες που δύσκολα περιγράφεις σε κάποιον που δεν ήταν εκεί.
Όχι γιατί ήταν η πιο εντυπωσιακή παραγωγή που έχω δει, ούτε γιατί έπαιξαν ένα άψογο setlist. Αλλά γιατί, για ένα βράδυ, χιλιάδες άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, έκλεισαν το μάτι στον νεότερο εαυτό τους.
