"Where the fuck would we all be alone without “Wonderwall”?
Αυτά ήταν τα λόγια του Liam Gallagher προτού οι Oasis ξεκινήσουν να παίζουν τις νότες του Wonderwall, πέρυσι το καλοκαίρι στο Δουβλίνο, μία από τις πόλεις που ήταν στον χάρτη της περιοδείας της εμβληματικής μπάντας, ύστερα από το ιστορικό reunion τους.
Ιστορικό γιατί πέρα από τον τεράστιο αντίκτυπο που είχε η μουσική τους, για πολλούς φάνταζε αδύνατο, οι εκρηκτικές προσωπικότητες των Liam και ο Noel Gallagher, να μοιραστούν και πάλι την ίδια σκηνή και τα ίδια συναισθήματα. Το Wonderwall των Oasis «σκαρφαλώνει» στην 11 η θέση των charts για την εβδομάδα (10/7-16/7), ενώ τις δυο προηγούμενες εβδομάδες έκανε την εμφάνιση του σε αυτά, ύστερα από αρκετό καιρό. Το διαδίκτυο κατακλύζεται από memes γύρω από το κομμάτι και τα streams στο Spotify αυξάνονται ραγδαία, μέρα με τη μέρα. Πολλοί ίσως διερωτάστε γιατί ένα -σπουδαίο- κομμάτι που κυκλοφόρησε πριν από 31 χρόνια, ξαφνικά γνωρίζει μία δεύτερη νιότη.
https://www.instagram.com/spotifyuk/p/DZ7-q7BOB00/?hl=el
Η ιστορία αυτή, ή το παραμύθι για άλλους, ξεκινά όταν η Αγγλία κερδίζει την Κροατία με 4-2, ένα μήνα πριν περίπου. Το ματς λήγει και από τα ηχεία του Dallas Stadium ακούγεται το Wonderwall. Το τραγούδι που κατά τον Noel Gallagher μιλά για «έναν φανταστικό φίλο που έρχεται να σε σώσει από τον ίδιο σου τον εαυτό». Οι Άγγλοι στην εξέδρα, νιώθουν ότι είναι ο «φανταστικός φίλος» της εθνικής τους ομάδας φωνάζοντας «Because maybe, you;re gonna be the one that saves me…”». Οι συμπατριώτες τους στον αγωνιστικό χώρο ως ένδειξη ευγνωμοσύνης παρατάσσονται μπροστά τους, συμμετέχοντας στο τραγούδι. Το τελετουργικό αυτό το είδαμε τελευταία φορά το Σάββατο ύστερα από την πρόκριση της Αγγλίας απέναντι στην Νορβηγία. Μέχρι την επόμενη.
Πολλά κομμάτια πριν το Wonderwall είχαν προσπαθήσει να ταυτιστούν με την εθνική ομάδα της Αγγλίας, αλλά όχι με ιδιαίτερη επιτυχία. Το «Vindaloo» των Fat Les, το «Three Lions» των Baddiel ; Skinner ; Lightning Seeds και άλλα. Πολλά από αυτά έγιναν καλτ, που λέμε, απέκτησαν ποδοσφαιρικό αλλά όχι καθαρά μουσικό χαρακτήρα. Άλλωστε είχαν τον χαρακτήρα ενός φθηνού ευκαιριακού χιτ, που περιστρεφόταν γύρω από ένα προϊόν όπως το ποδόσφαιρο, το οποίο προσελκύει από μόνο του, εκατομμύρια «πελάτες».
(Κάπου εδώ, αξίζει μια ιδιαίτερη μνεία, στο «Γεια σου Ελλάδα!», με το οποίο ο Γιάννης Πάριος θέλησε κι αυτός να συμβάλει στην προσπάθεια της εθνικής μας ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο το μακρινό 1994, στις Η.Π.Α. Όχι με μεγάλη επιτυχία πάντως.)
Η ιδιοσυγκρασία και το ύφος των Oasis είναι άμεσα συνυφασμένη με το ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα με την Μάντσεστερ Σίτι.
Μεγαλωμένοι στις εργατικές γειτονιές του Μάντσεστερ, όπου το ποδόσφαιρο είναι μέρος της καθημερινότητας. Σε όλες του τις εκφάνσεις. Από τον σκληρό χουλιγκανισμό της δεκαετίας του 90’, μέχρι την αγνή αγάπη για την ομάδα. Στο Μάντσεστερ κυριαρχούν η Γιουνάιτεντ και η Σίτι. Οι Γκάλαχερ, γεννημένοι αντισυμβατικοί, έγιναν υποστηρικτές της δεύτερης, πριν αυτή γίνει το αστραφτερό παγκόσμιο brand που ξέρουμε σήμερα, ύστερα από τα χρήματα που κατέφθασαν, από τις πετρελαιοπηγές των Εμιράτων στο αγγλικό λιμάνι. Ήταν η πρώτη μπάντα που ταυτίστηκε τόσο με μια ομάδα, η οποία έγινε μέρος της περσόνας τους. Φανέλες της Σίτι ως t-shirt (προτού γίνει μόδα), παρουσία στο γήπεδο, αλλεπάλληλα (συνήθως αιχμηρά) σχόλια στον τύπο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το ποδόσφαιρο ήταν και η συγκολλητική ουσία για τα -αρχικά- μέλη του συγκροτήματος. Σε συνέντευξη που είχε δώσει ο Liam μαζί με τον πρώτο μπασίστα και συνιδρυτή της μπάντας, Paul ‘Guigsy’ McGuigan το 1995, όταν ρωτήθηκαν για το πώς γνωρίστηκαν, ο δεύτεροςέδωσε την πιο απλή απάντηση : «Απλά μέναμε στην ίδια γειτονιά και παίζαμε μαζί ποδόσφαιρο.»
Η μάχη της Britpop δεν περιορίστηκε μόνο εντός των studio ηχογράφησης ή στο μέγεθος των συναυλιών, αλλά και σε ένα τουρνουά φιλανθρωπικού χαρακτήρα ονόματι «Soccer Six», Oasis και Blur ή Liam Gallagher και Damon Albarn βρέθηκαν αντιμέτωποι εντός του γηπέδου. Παρά την τότε αντιπαλότητα, φάνηκαν να διασκεδάζουν, μέχρι ο πρώτος να κουραστεί. Άναψε ένα τσιγάρο, ήπιε μια μπίρα και κάπως έτσι απόλαυσε το υπόλοιπο παιχνίδι.
Στην μετά Oasis εποχή, στην solo καριέρα του Liam Gallagher, υπάρχει ένα ακόμα αξιοσημείωτο μπλέξιμο της μουσικής με το ποδόσφαιρο. Στο videoclip του single Once, πρωταγωνιστής, σε ρόλο βασιλιά είναι ο εμβληματικός Eric Cantona, που άφησε εποχή τόσο αγωνιστικά με την φανέλα της -αντίπαλης- Γιουνάιτεντ, όσο και κοινωνικά με την iconic αντιφασιστική κλωτσιά σε οπαδό της Κρίσταλ Πάλας, τον Ιανουάριο του 1995. Οι Oasis και η αισθητική που πρεσβεύουν, δεν έχει εργαλειοποίησει το ποδόσφαιρο για λόγους μάρκετινγκ. Το ‘χει αναδείξει σε κάτι καλτ, κάτι απτό και αυθεντικό.
Ακριβώς όπως το αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι που το παρακολουθούν και ξέρουν απ’ έξω τους στίχους τους. Μόνο που τα δύο αδέρφια το «έντυσαν» και με ένα μοναδικό soundtrack, αυτό της μουσικής τους. Το ποδόσφαιρο είναι μέρος του σύμπαντος των Oasis, ένα σύμπαν γεμάτο έντονα συναισθήματα.
Συναισθήματα. Αυτή ίσως είναι η κατάλληλη λέξη που μπορεί να απαντήσει στην “εκτόξευση” του Wonderwall, τις τελευταίες ημέρες. Συναισθήματα χαράς, έντασης, πάθους εκατομμυρίων Άγγλων που βλέπουν την ομάδα τους να κάνει την μία νίκη μετά την άλλη και να δημιουργεί προσδοκίες και όνειρα. Ένα τραγούδι αληθινό, το οποίο κουβαλάει όλη την ποδοσφαιρική κουλτούρα των Oasis στα χρόνια. Γι’ αυτό εκατομμύρια άνθρωποι ταυτίστηκαν και το έκαναν δικό τους. Ξανά. Μετά από 31 χρόνια, επιλέγοντας αυτό να είναι το κομμάτι των αναμνήσεων τους από αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο και επιβεβαιώνοντας το ρητορικό ερώτημα που έθεσε Liam, πέρυσι στο Δουβλίνο.
