Κάθε φορά που τελειώνει ένα live, βλέπεις τον κόσμο να βγαίνει έξω με τα ίδια τρία πράγματα: ένα story στο κινητό, μια μπύρα στο χέρι, και συχνά… τίποτα άλλο.
Το merch, συνήθως, μένει πίσω. Ένα μικρό τραπεζάκι στη γωνία, λίγα CDs, μερικά μπλουζάκια, ίσως και κανένα tote bag. Όσοι σταματήσουν, θα το κάνουν περισσότερο από συνήθεια, λιγότερο από ανάγκη.
Κι όμως, αν δούμε λίγο πιο μακριά, θα καταλάβουμε ότι το merch δεν είναι απλώς αναμνηστικό. Είναι εργαλείο. Είναι προέκταση της μουσικής. Είναι αυτό που μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα project που «βγαίνει δεν βγαίνει» οικονομικά, και σε ένα project που επιβιώνει και εξελίσσεται.
Σε άλλες χώρες, οι μπλούζες, τα βινύλια, τα zines, δεν είναι δευτερεύοντα. Είναι μέρος του brand ενός καλλιτέχνη. Συλλεκτικά, προσεγμένα, με την ίδια καλλιτεχνική ταυτότητα που κουβαλάει και η μουσική.
Το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν έχουμε merch. Το ερώτημα είναι τι θα γινόταν αν το βλέπαμε αλλιώς.
Αν το merch δεν ήταν το συμπλήρωμα, αλλά μέρος της εμπειρίας; Αν οι μπάντες επένδυαν στη δημιουργικότητά του, όσο και στη δημιουργικότητα της μουσικής τους; Αν το κοινό το έβλεπε όχι απλώς σαν ενθύμιο, αλλά σαν κομμάτι της ιστορίας του κάθε project;
Δεν χρειάζεται να κοιτάμε πάντα έξω για να δούμε πώς γίνεται. Η ελληνική σκηνή έχει το ταλέντο, έχει τις ιδέες, έχει το κοινό που στηρίζει. Το μόνο που μένει, είναι να δώσουμε στο merch τον χώρο και την αξία που του αναλογεί.
Και τότε, ίσως, η οικονομία της σκηνής να γίνει λίγο πιο βιώσιμη. Και οι τσάντες, τα μπλουζάκια, τα zines, να γίνουν μέρος ενός μεγαλύτερου οικοσυστήματος. Αυτού που λέμε μουσική κοινότητα.
