Πόσες φορές έχετε ακούσει τελευταία το εξής παράπονο: «Ο τάδε καλλιτέχνης δεν ανεβάζει αρκετά, δεν έχει καλό Instagram, δεν κάνει TikToks». Κι όσο περισσότερο το ακούς, τόσο περισσότερο αναρωτιέσαι: πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι οι μουσικοί πρέπει να λειτουργούν σαν content creators;
Δεν είναι παράλογο—η εποχή το επιβάλλει. Όλα περνούν μέσα από ένα story. Το κοινό δεν αρκείται μόνο στο τραγούδι ή στο live. Θέλει backstage, Q&A, playlists, πρωινά στούντιο, βραδινές φωτογραφίες. Θέλει να «μπει» στη ζωή του καλλιτέχνη, να τον βλέπει όχι μόνο στη σκηνή αλλά και στο μετρό, στο καφέ, στο rehearsal. Και αυτό, από μόνο του, δεν είναι κακό.
Αλλά κάπου εκεί, αρχίζει και χάνεται το όριο. Πότε, αλήθεια, σταμάτησε να μετράει η μουσική και άρχισε να μετράει το engagement;
Γιατί άλλο το να χρησιμοποιείς τα social media ως εργαλείο επαφής. Άλλο το να προσπαθείς να είσαι πάντα «ενεργός», πάντα διαθέσιμος, πάντα update, γιατί διαφορετικά… χάνεις πόντους.
Το περίεργο είναι ότι, αν το σκεφτείς, πολλοί από τους καλλιτέχνες που αγαπήσαμε δεν θα περνούσαν το σημερινό test. Δεν θα είχαν “consistent presence”. Δεν θα ανέβαζαν video κάθε μέρα. Μπορεί και να χάνονταν για μήνες. Ή να μην ήξεραν καν πώς να φιλτράρουν σωστά μια φωτογραφία.
Κι όμως, αυτοί είναι που θυμόμαστε.
Ίσως γιατί, τελικά, υπάρχει κάτι στη σιωπή που είναι απαραίτητο στη δημιουργία. Κάτι που δεν χωράει σε stories. Κάτι που χρειάζεται να μείνει λίγο απ’ έξω από τον ασταμάτητο θόρυβο του feed.
Δεν είναι όλοι οι καλλιτέχνες ίδιοι, φυσικά. Υπάρχουν αυτοί που αγαπούν το παιχνίδι των social, που το κάνουν δικό τους, που το χρησιμοποιούν δημιουργικά. Και είναι ωραίο αυτό. Όταν γίνεται με τον δικό τους όρο.
Απλώς, δεν είναι δεδομένο ότι όλοι θέλουν ή πρέπει να λειτουργούν έτσι. Μερικοί προτιμούν να μιλούν μόνο όταν έχουν κάτι να πουν. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι υστερούν.
Στο τέλος, μπορεί να χρειάζεται να θυμόμαστε ότι ο καλλιτέχνης δεν είναι influencer. Δεν χρωστάει post. Και, κάποιες φορές, εκείνοι που έχουν πραγματικά να πουν κάτι, το λένε καλύτερα… χωρίς captions.
