Στην Ελλάδα, όταν μιλάμε για τη μουσική βιομηχανία, η προσοχή μας στρέφεται –και δικαίως– στους καλλιτέχνες. Είναι αυτοί που γράφουν, που δημιουργούν, που ανεβαίνουν στη σκηνή και μετατρέπουν μία βραδιά σε εμπειρία. Η επιτυχία, το ρίσκο, η έκθεση, όλα ξεκινούν από εκείνους.
Όμως κάθε δημιουργός, όσο ταλαντούχος κι αν είναι, χρειάζεται γύρω του ανθρώπους που θα στηρίξουν το όραμά του. Που θα οργανώσουν, θα διαχειριστούν, θα προετοιμάσουν το έδαφος για να φτάσει η μουσική εκεί που πρέπει.
Αυτούς τους ανθρώπους –μάνατζερ, ηχολήπτες, promoters, PRs, stage managers– τους ακούμε σπάνια. Βρίσκονται διακριτικά στο παρασκήνιο, παρόλο που συχνά είναι αυτοί που κρατούν τα νήματα.
Δεν είναι μόνο θέμα παρασκηνίου. Είναι θέμα επένδυσης.
Βλέπουμε καλλιτέχνες που κάνουν εξαιρετική δουλειά, αλλά κουβαλούν στις πλάτες τους ρόλους που, σε άλλες χώρες, αναλαμβάνουν ολόκληρες ομάδες. Διοργανώνουν, διαπραγματεύονται, τρέχουν social media, κλείνουν ημερομηνίες. Κι όλο αυτό, παράλληλα με τη δημιουργία.
Δεν είναι δίκαιο για τους ίδιους, ούτε λειτουργικό για το σύνολο.
Η ελληνική μουσική σκηνή έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου τα ταλέντα υπάρχουν, το κοινό υπάρχει, αλλά το οικοσύστημα που θα στηρίξει και τα δύο, μένει πίσω. Και το οικοσύστημα αυτό χτίζεται μόνο όταν επενδύουμε εξίσου σε όλους όσους συμμετέχουν: μπροστά και πίσω από τα φώτα.
Κανένα μεγάλο live, κανένα επιτυχημένο release, δεν είναι αποτέλεσμα ενός μόνο ανθρώπου. Όσο αναγνωρίζουμε το πρόσωπο στη σκηνή, τόσο πρέπει να θυμόμαστε και τα πρόσωπα που βρίσκονται δίπλα του.
Ίσως, αν το κάνουμε αυτό, να δούμε την ελληνική μουσική βιομηχανία να λειτουργεί όπως πραγματικά της αξίζει.
